بیدل را می خواندم عجیب جایتان خالی وقتی رسیدم به این بیت : " سخت دشوار است منظور خلایق زیستن / باهمه زشتی اگر در پیش خود خوبم بس است "

و اما غزلی جدید

دیگر نمی خواهم ، نمی خواهم ، در بند حرف دیگران باشم

بگذار اگر رسوایی ام از توست ، رسواترین مرد جهان باشم

چون عشق مجنونی که به لیلی ، چون عشق فرهادی که به شیرین

چون عشق های ماندگار اینک من دوست دارم جاودان باشم

ای خوب هر افسانه ای یوسف ، من دوست دارم با تو بودن را

حتی اگر در چشم این مردم نقش بد این داستان باشم

اینجا قفس ها تنگ و دلگیرند ، بال و پرم را عشق می بندد

بگذار تا هم بال پروازت یک بار هم در آسمان باشم

گم کرده ام خود را ، چه می دانم ؟ شاید کسی دنبال من باشد

شاید اگر پیدا کند من را در کوچه های شهرتان باشم